YARADILIS AYNI
Yazı yazmak. Hatıraları ve fikirleri aynı anda hem ağaca hem akla kazımak.
Sonra da kazmak. Elmanın çekirdeÄŸine gelene kadar. Gerisi gene kader. Bazısı yanar bazısı dünyayı yakar.
Üçüncü seçenek yakılan dünyanın içinde yaÅŸamak, yanmak, kor olmak. Gözlerinden baÅŸlamak kör olmak.
Sonra sağır, sonra dilsiz.
Durmak lazım, etrafa bakıp içime almak ise en büyük hazım. Severim açık hava ve vadiler, az birazdan lazım. Ve tabiki de azarım, bakmam kim türk kim kürt, tam burada, ÅŸu anda, hepimizi yakarım.
Bunu duyan kurtlar gelir, bulur ayaksız bir çocuk. Ve kardeÅŸi. Ve Romus ve Romulus. Bütün mitler aynı baÅŸlar, bir anne ve çocuk, yumurta mı yoksa tavuk.
Fazla piÅŸmiÅŸ omlet, ayarı kaçmış. Haz ile yaÅŸayan bir millet; aslında herkes azmış. Bu entrikaların yad eder simgesi ise eÅŸ seçip birlikte yaÅŸayan inatçı bir kazmış.
Sen. Ben. O.
Biz-Siz. Onlar.